Sala Romańska - ekspozycja stała Muzeum Architektury

Sala Romańska mieści się w południowym skrzydle dawnego klasztoru bernardynów, w miejscu, gdzie pierwotnie znajdował się refektarz.

Architektura ślaśka XX i XIII wieku

Obecnie prezentowane są w niej kamienne detale śląskiej architektury XII i 1 połowy XIII w.  Pochodzą one w większości z nieistniejących już budowli, m.in. z dwóch wrocławskich klasztorów - benedyktyńskiego na Ołbinie i augustiańskiego na Wyspie Piaskowej - oraz z innych świątyń z terenu Śląska, m.in. z kaplicy zamkowej w Legnicy i kościoła parafialnego w Nowym Kościele. Stanowią one świadectwo świetności śląskiej architektury epoki romańskiej.

Nieistniejący klasztor benedyktynów na Ołbinie

Spośród zgromadzonych eksponatów na pierwszy plan wysuwają się detale architektoniczne z opactwa benedyktynów p.w. NMP i Św. Wincentego na Ołbinie we Wrocławiu, wzniesionego w 2 ćwierci XII w. z fundacji możnowładcy Piotra Włosta. Klasztor ołbiński, rozebrany w 1529 r. na polecenie ówczesnej Rady Miejskiej Wrocławia, znany jest dziś głównie z dawnych opisów, rysunków i grafik oraz badań archeologicznych (więcej na temat klasztoru na Ołbinie). Ocalałe detale, w tym pokazane na wystawie fragmenty portali (tympanon, archiwolta, rzeźba lwa), należą do najcenniejszych zabytków rzeźby romańskiej w Polsce.

Romański tympanon

Najcenniejszym eksponatem Sali Romańskiej  jest tympanon Jaksy z kościoła p.w. Św. Michała, należącego do opactwa benedyktynów na Ołbinie.
Zabytek ten, pochodzący z lat ok. 1160-1163, jest najstarszym zachowanym w Polsce tympanonem fundacyjnym. Przedstawia Chrystusa Tronującego w mandorli. Po bokach Zbawiciela wyobrażono fundatorów: Jaksę z żoną Agatą i księcia Bolesława Kędzierzawego z synem Leszkiem.

Materiały prasowe
Muzeum Architektury we Wrocławiu