Dworzec Główny we Wrocławiu 1856 r.
Wrocławski gmach Dworca Głównego od dawna wzbudza żywe zainteresowanie i ciekawość, tak mieszkańców jaki i turystów, laików oraz miłośników kolei, architektury i historii. Budynek stanowi aktualnie jedną z głównych wrocławskich inwestycji i jest jedyną o tak szerokim spektrum historycznie cennych odkryć oraz problemów konserwatorskich. Z tego względu bacznie i z uwagą przyglądają mu się także media, a wiele podjętych decyzji wzbudza protest lub też aprobatę społeczności miasta. Wrocław Nowy Główny zyskuje blask w ramach projektu Odtworzenie Zabytkowego Historycznego Kompleksu Dworca Wrocław Główny z przebudową kolejowej infrastruktury technicznej. Ta złożona nazwa wskazuje na to, że głównym celem jest odtworzenie bogatej historycznej tkanki architektonicznej, dekoracyjnej i malarskiej oraz dostosowanie dworca do nowych potrzeb ze szczególnym uwzględnieniem tychże zachowanych reliktów przeszłości. Problem może stwarzać duża liczba znalezisk z różnych faz historycznych . Przez lata budynek się zmieniał, był poddawany rozbudowie, przebudowom, remontom – dworzec stanowi sumę tej historii i jest konglomeratem wielu stylistyk. Skrupulatna próba eksponowania każdego fragmentu warstw najstarszych chronologicznie, zwłaszcza w obrębie jednego pomieszczenia mogłaby wprowadzić kompozycyjny zamęt i chaos. Najcenniejsze przykłady znalezisk, które będą eksponowane i tak stworzą dość różnorodną mozaikę, ale miejmy nadzieję scaloną z miejscem, którego były przecież nieodłączną, żywą częścią.
Dworzec Główny Wrocław 1905
Dworzec Główny (dawniej Bahnhof der Oberschlesischen und Breslau-Posen-Glogauer Eisenbahn) zbudowany został w latach 1855-1858 według projektu Wilhelma Grapowa, postaci dotąd prawie zupełnie nieznanej. Architekt wybrał stylistykę neogotycką w redakcji niezbyt popularnego na Dolnym Śląsku i w Prusach angielskiego gotyku Tudorów. Monumentalny, dwukondygnacyjny gmach posiadał przylegającą doń od południa halę peronową. Silnym akcentem kompozycyjnym były trzy ryzality, z czego największy to ryzalit środkowy. W latach 1899-1907 przeprowadzono przebudowę i rozbudowę dworca (Neuer Bahnhof) pod nadzorem Bernharda Kluesche – dawną halę peronową zamieniono na halę kasową, a do niej dobudowana została właściwa hala peronowa. Nową część ukształtowano w stylu łączącym cechy neogotyckie z elementami secesji. Kompleks dworca, pozostawiony do dziś w prawie niezmienionym kształcie tworzy bardzo dekoracyjną i malowniczą całość, a jego architektura stanowi ewenement nie tylko w skali Dolnego Śląska, ale i tej części Europy.
Karolina Łaczniczak
Źródło:
Wrocławskie dworce kolejowe, red. Maria Zwierz, Wrocław 2006
Zdjęcia
http://dolnoslaskie.fotopolska.eu/143122,foto.html
Dodaj do Google
