Złowiony – rekonstrukcje Tadeusza Różewicza

We wtorek 14 lutego o godzinie 19:00 na Scenie Kameralnej pokazany zostanie spektakl Złowiony – rekonstrukcje Tadeusza Różewicza w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego. Wstęp wolny, wcześniej jednak należy odebrać wejściówki w kasach teatru.

Spektakl pokazany zostanie w ramach nowego cyklu wydarzeń pod hasłem Opowieść teatralna T[pl, podczas którego oglądać można zapisy dawnych przedstawień Teatru Polskiego we Wrocławiu z archiwum Teatru Telewizji. 

Drugie spotkanie z cyklu Opowieść teatralna T[pl

Tadeusz Różewicz ZŁOWIONY – REKONSTRUKCJE według poematów Et in Arcadia ego i Złowiony

Teatr Polski we WrocławiuTeatr Polski we Wrocławiu
Adaptacja, reżyseria i scenografia: Jerzy Grzegorzewski. Muzyka: Stanisław Radwan. Kierownictwo muzyczne, dyrygent: Włodzimierz Szomański. Realizacja telewizyjna: Jacek Petrycki. Premierowa emisja w TVP: 27 marca 1994. Czas: 31 minut.

Obsada: Olgierd Łukaszewicz (gościnnie), Danuta Balicka, Elżbieta Czaplińska, Ewa Kamas, Mirosława Lombardo, Iga Mayr, Krzysztof Bauman, Adam Cywka, Krzysztof Dracz, Marek Feliksiak, Waldemar Głuchowski, Robert Gonera, Konrad Imiela (PWST), Bogusław Kierc, Wojciech Kościelniak, Andrzej Mrozek, Henryk Niebudek, Igor Przegrodzki, Miłogost Reczek, Tadeusz Szymków, Andrzej Wojaczek, Wojciech Ziemiański oraz Piotr Łykowski (kontrtenor) i zespół muzyczny: Stanisław Czermak – skrzypce, Bronisław Grodzicki – trąbka, Tomasz Stocki – skrzypce, Jacek Węgrzynowski – kontrabas.

Prapremiera Złowionego, dopełnionego innym poematem Tadeusza Różewicza Et in Arcadia ego, odbyła się 11 maja 1993 roku i była wydarzeniem artystycznym. Krytyka podkreślała walory wybitnej roli Olgierda Łukaszewicza jako Wędrowca przybywającego do Włoch, a publiczność zasiadająca na drugim balkonie teatralnym gorąco oklaskiwała cały Zespół.

Po pożarze Teatru Polskiego Jerzy Grzegorzewski we wznowionym jednorazowo Złowionym – rekonstrukcjach odwrócił plany – tak jakby chciał odwrócić nieodwracalne. Widzowie zasiedli na scenie, a wypalone ruiny widowni teatru stanowiły plastyczną metaforę rozwijającą motywy opowieści o życiu i śmierci, o tworzeniu i niemożliwości tworzenia, o nieustannym odradzaniu się sztuki w umierającym świecie. I nagle przekora wybitnych artystów stworzyła sytuację, w której niespodziewanym optymizmem tchnęła każda kwestia.

[Teatr Polski we Wrocławiu]