Zarys sylwetki Eugeniusza Gepperta, cz. II

Po wojnie Eugeniusz Geppert zostaje referentem do spraw plastyki w wojewódzkim wydziale kultury, a od Ministerstwa Kultury i Sztuki w 1946 roku dostaje za zadanie utworzenie wyższej szkoły artystycznej we Wrocławiu. Geppert wraz z żoną początkowo dojeżdża do Wrocławia, jednak po pewnym czasie postanawiają się tam osiedlić. 15 października 1946 roku ma miejsce inauguracja roku akademickiego Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych – owoc wysiłku i starań Eugeniusza Gepperta. Zostaje on jej pierwszym rektorem. Oprócz obowiązków rektora Geppert jest też mocno zaangażowany w działalność społeczno-organizatorską, próbując przywrócić Wrocławiowi i całemu terenowi Dolnego Śląska dawną świetność. Jako członek Stronnictwa Demokratycznego angażuje się także w działania polityczne. Mnogość zadań ma wpływ także na jego twórczość, na którą często nie ma czasu. W tamtym okresie jego ulubioną tematyką są sceny batalistyczne. Ulega jednak pewnym wpływom idei socrealizmu biorąc udział w akcji portretowania wrocławskich przodowników pracy. Przede wszystkim jednak dąży do wypracowania swojego stylu, tworzy coraz ciekawsze pejzaże, martwe natury, portrety i akty. Coraz bardziej także wyraża swoje obrazy przez fakturę. Gdy w 1947 roku organizuje wystawę indywidualną we wrocławskim Ratuszu, prezentując na niej między innymi namalowany jeszcze przed wojną Mohort, pomimo docenienia kulturotwórczej roli pokazu, spotyka się z krytyką – tematyka jego prac za bardzo odbiega od wymogów socrealizmu.
Eugeniusz Geppert, Gdańsk,1959Eugeniusz Geppert, Gdańsk,1959
W 1950 roku przestaje kierować uczelnią, pozostaje jednak na stanowisku profesora malarstwa. W 1956 roku zostaje mianowany profesorem nadzwyczajnym na PWSSP, zaś w rok później obchodzi 40-lecie swojej twórczości artystycznej. W tymże roku wyjeżdża na kilkutygodniowy wyjazd od Wiednia do Paryża. Była to weryfikacja wrażeń artysty z poprzednich wizyt w stolicy Francji, a także poznanie nowych trendów w sztuce współczesnej. Wyjazd ten sprawił, że Geppert postanowił rozpocząć nowy etap w swoim malarstwie. Dzięki tej inspiracji rezygnuje z obrazów batalistycznych. Zmienia się faktura jego prac, dominują szerokie pociągnięcia pędzlem, często pojawia się zgaszona, ciemna kolorystka z mocnymi akcentami bieli, żółci czy czerwieni. Niejednokrotnie stosuje warstwowanie obrazu oraz zaznaczanie konturów postaci ciemną kreską, co widać doskonale w pracy pt. Dżokej. Tym motywom hippicznym, które towarzyszyły mu od początku twórczości pozostaje wierny do samego końca, choć w coraz bardziej uproszczonej formie. Na jego malarstwo widoczny wpływ mają także prace francuskiego fowisty Raula Dufy’ego. W taki sposób Geppert maluje praktycznie do końca życia. W 1961 roku Geppert wraz żoną Hanną Krzetuską i innymi artystami organizuje grupę „Szkoły Wrocławskiej”, która ma za zadanie integrować środowisko artystyczne we Wrocławiu, organizować wspólne wystawy, a także promować i przybliżać sztukę wśród robotników.
Eugeniusz Geppert, Błękitny obraz,1967Eugeniusz Geppert, Błękitny obraz,1967
W 1965 roku Geppert wydaje książkę biograficzną Moja droga, zaś w 1968 Mariusz Hermasdorfer pisze obszerny szkic na temat twórczości artysty. Na podstawie tych prac zostaje w 1969 nakręcony i pokazany film o Eugeniuszu, który jednak spotyka się ze sporą krytyką. W 1967 roku Geppert otrzymuje nagrodę drugiego stopnia Ministerstwa Kultury i Sztuki za twórczość artystyczną, ze szczególnym uwzględnieniem prac ostatniego dziesięciolecia. Eugeniusz Geppert umiera w 1979 roku we Wrocławiu. Śmierć artysty nie przeszkodziła kontynuacji idei propagowanych przez niego za życia. Jego mieszkanie do dziś jest miejscem spotkań artystów, zaś konkurs jego imienia, zainicjowany przez Hannę Krzetuską, pomaga rozpocząć drogę twórczą młodym, utalentowanym plastykom.

Liwia Bigos

Źródła: Eugeniusz Geppert, Klub Związków Twórczych Wrocław – Rynek Ratusz 24, Wrocław 1974. Hermansdorfer M., Artyści Wrocławia 1945 – 1970, Wrocław 1996. www.mieszkaniegepperta.pl